اگر روی سیستمون در کنار ویندوز از یکی از توزیع‌های لینوکسی استفاده می‌کنید حتماْ بعد از نصب مجدد ویندوز متوجه شدید که گراب یا همون صفحه انتخاب سیستم عاملتون پاک میشه و دیگه  نمی‌تونید به لینوکستون دسترسی داشته باشید.

برای حل این مشکل راهنماهای مختلفی در اینترنت وجود داره ،مثل :

۱- وبلاگ آی‌لینوکس : تعمیر گراب تنها با دو دستور 

۲- وبلاگ ساسی : تعمیر گراب بعد از نصب ویندوز 

۳- وبلاگ زوم اوت :تعمیر گراب۲ بعد از نصب ویندوز

و …

اما در نهایت تعجب هیچ کدومشون روی توزیع لینوکسی که من داشتم -یعنی لینوکس  مینت ۱۰- کار نکرد. مشکلی که گویا دوستان روی توزیع‌های دیگه هم داشتند.

کم کم داشتم از تعمیر موفق گراب ناامید می‌شدم ولی با کمک این پست وبلاگ چرک‌نویس مشکلم حل شد.

حالا روش کار رو به طور خلاصه اینجا می‌زارم تا اگه کسی مثل من بهش نیاز داشت سریع پیداش کنه .

تعمیر گراب لینوکس مینت :

۱- از اینجا فایل ISOی «سوپر گراب» رو به حجم ۱.۳ مگابایت دانلود کنید و روی یک فلاپی یا فلش  کپی کنید یا روی یک سی‌دی رایت کنید.

۲- در حالت بوت،سوپر گراب رو اجرا کنید و گزینه‌ی Detect any OS رو بزنید.

۳- با انتخاب سیستم عامل لینوکستون،واردش بشید و ترمینال رو باز کنید.

۴- دستور زیر رو توی ترمینال بزنید :

sudo grub-install /dev/sda

و بعد این دستور رو :

sudo grub-setup /dev/sda

تمام شد. سیستم رو ری‌استارت کنید و حالا می‌بینید که گراب‌تون درست شده.

*تشکر ویژه از  جناب حامد صدیقی و همینطور همه‌ی کامنت گذاران این پست.

حدود سه ماهی از آخرین مطلبی که اینجا نوشتم می‌گذره، در این سه ماه مشغله‌های مهم‌تری از وبلاگ‌نویسی داشتم که فرصتی برای به‌روز شدن اینجا نداشتم،الان هم اومدم بگم که اینجا تعطیل نشده و در صورت وجود فرصت و صد البته حرف به‌درد بخوری برای گفتن برمی‌گردم.

مهم‌ترین اتفاق زندگی ِ یه انسان برای من در حال وقوعه، به زودی می‌گم :)

• بیستم مهر ماه تولد ِ بیست و دومین سال زندگی‌م بود. تولد ِ امسال یه کمی با سال‌های قبل فرق داشت .این که نسبت به سال‌های قبل یه «نفس» به زندگی‌م اضافه شده. نفسی که در کنارش خوبم و به موفقیت در آینده فکر می‌کنم.

• برای داشتن یه زندگی خوب دارم تلاش می‌کنم و اولین قدم فعلا برام موفقیت تو کنکور کارشناسی ارشده… این روزا خیلی جدی تر برای ارشد می‌خونم، کارشناسی‌م هم حدود ۹ ماه دیگه تموم میشه و همزمان با ارشد میخوام یه کاری هم دست و پا کنم واسه خودم، فعلاً در مرحله‌ی ایده هستش ولی با تموم شدن لیسانسم خیلی جدی‌تر روش کار می‌کنم.

• از همه‌ی کسانی که در توییتر ، فیس‌بوک ،جی‌تاک و اس‌ام‌اس یا تماس  تولدم رو تبریک گفتن ممنونم و امیدوارم که همیشه تو زندگی‌شون شاد و موفق باشن.
  

• اینم طرحی‌یه که میثم به سفارش نفس برای تولدم زده . خودم خیلی خوشم اومد از این طرح ، مخصوصاً از دست خطّ نفس بالای سمت چپ طرح. ممنونم از جفتشون.

نگاه به گذشته‌ی وبلاگستان برای منی که از دی ماه ۸۶  با پدیده‌ای به نام « وبلاگ‌نویسی» و همینطور «وبلاگ‌خوانی» آشنا شدم  زیاد نمی‌تونه محل ِ تاکید باشه . نشون به این نشون که همین چند دقیقه‌ی قبل وقتی اسکرین شات‌هایی از اولین وبلاگ‌های فارسی در  وبلاگ دکتر مجیدی دیدم  به جز وبلاگ «صفا در لس آنجلس» هیچ‌ کدومشون برام آشنا نبودن.  ولی بهرحال میشه یه خاطراتی از همین ۳سال اخیر  به یاد بیارم.

وبلاگ‌نویسی و وبلاگ‌خوانی رو با سرعت غیرقابل باور ۱۲ kb/s ِ خونه شروع کردم ولی چند روز بیشتر نتونستم  تحمل کنم و به ناچار کافی‌نت نشین شدم.

به خاطر سرعت ِ نه چندان خوب ِکافی نت‌ها و همین طور قیمت بالای اون‌ها نمی‌تونستم از گوگل ریدر استفاده کنم . تا چند ماه کارم این شده بود که به تک تک وبلاگ‌های مورد علاقه‌م – که حدود ۴۰-۵۰تا بود -  سر می‌زدم،آخرین مطالبشون رو روی فلش مموری‌م ذخیره می‌کردم و توی خونه می‌خوندمشون ،تا اینکه فرهاد عزیز با پرتابل کردن فیدخوان ِ اسنرفر بار سنگینی رو از دوشم برداشت. واقعاً اون روش مبتدیانه خیلی عذاب آور بود.

با اسنرفر پرتابل حجم ِ وبلاگ‌خوانی ِ من زیاد شد و از ۴۰-۵۰ وبلاگ به حدود ۴۰۰ وبلاگ رسید . روزها از کافی‌ نت یا سایت دانشگاه فیدها رو آپدیت می‌کردم و شب‌ها وقتی از دانشگاه می‌اومدم شروع به خوندشون می‌کردم. اینطوری بود که من با ۴۰۰ مغز ، ۴۰۰ تفکر خاص و ۴۰۰ انسانی که پشت مطالب اون وبلاگ‌ها بودند آشنا شدم. در تجربه‌هاشون شریک شدم و مثل یه دانش‌جو از اون‌ها چیزهایی یاد گرفتم.خیلی خوب بود در کل.

الان که حدود ۹ ماه از ADSL دار شدنم و مهاجرت به گوگل ریدر می‌گذره ولی هنوز هم اسنرفر پرتابل ِ فرهاد رو توی فلش مموری‌م نگه می‌دارم. به یاد گذشته…

persianblogsday1389

همین چند دقیقه‌ی پیش بعد از حدود دو سال سحری خوردم،ایشالا می‌خوام دوباره روزه بگیرم، البته همه چیز به معده‌م بستگی داره و اینکه چقدر طاقت بیاره.

چند روزه که ساعت خوابم رو شیفت دادم به جلو. از ساعت ۵-۶ صبح می‌خوابم تا ساعت ۱۲-۱ ظهر. اینطوری موقع سحر سرحال‌ترم و اینا.

وقتی که هرکی جلوت سبز میشه جز زیاد کردن غصه‌هات کاری نمی‌کنه ، وقتی که هر حرفی می‌زنی فقط وضع بدتر میشه ، وقتی که تمام کائنات دست به دست هم میدن تا امروز رو بد بیاری و بد بیاری و بد ، تنها کاری که میشه کرد اینه که بشینی یه گوشه و منتظر اومدن فردا بمونی.

به خدا این بهترین کار ممکنه می‌تونه باشه.